مسأله 5 - كسى كه مىتواند زكات را به مستحق برساند اگر ندهد و به واسطهء كوتاهى او از بين برود ، بايد عوض آن را بدهد . مسأله 6 - اگر پيش از آن كه زكات بر او واجب شود چيزى بابت زكات به فقير بدهد زكات حساب نمىشود ، و بعد از آن كه زكات بر او واجب شد ، اگر چيزى را كه به فقير داده از بين نرفته باشد و آن فقير هم به فقر خود باقى باشد ، مىتواند چيزى را كه به او داده زكات حساب كند . مسأله 7 - مستحب است خويشاوندان را بر غير خويشاوندان ، و اهل علم و تقوا را بر غير اهل علم و تقوا ، و فقراى عفيف را كه اهل سؤال نيستند بر آنهايى كه اهل سؤالند مقدم بدارد . مسأله 8 - احتياط واجب آن است كه در صورت امكان ، اخراج زكات را اگرچه به جدا كردن باشد تأخير نيندازد . مسأله 9 - اگر كسى كه مىخواهد زكات بدهد در شهر مستحق نيابد و نتواند زكات را به مصرف ديگرى هم كه براى آن معيّن شده برساند ، چنانچه اميد نداشته باشد كه بعداً مستحق پيدا كند ، بايد زكات را به شهر ديگر ببرد و به مصرف زكات برساند و اگر زكات تلف شود ضامن نيست . مسأله 10 - اگر در شهر خودش مستحق پيدا شود ، مىتواند زكات را به شهر ديگر ببرد ، ولى مخارج بردن به آن شهر را بايد از خودش بدهد ، و اگر زكات تلف شود ضامن است . مسأله 11 - اگر كسى بر او زكات يا حقوق ديگرى واجب گرديده و هنگام مرگ او رسيده باشد ، بايد وصيت نمايد كه آنها را از تركهء او اخراج نمايند . مسأله 12 - اجرت وزن كردن و پيمانه نمودن گندم و جو و كشمش و خرمايى را كه براى زكات مىدهد با خود او است .